مشخصه های اصلی:

منبع: قادر به بقاء در طی یک دوره طولانی در خاک و در روی بقایای گیاهی هستند که این امر به دلیل وجود اسپورهای مقاوم ( کلامیدوسپورها ) می باشد. اجتماع قارچها در زیر عمق 80 سانتی متری از خاک قرار دارد.
انتشار: می تواند از طریق کپوست ( خاک برگ ) – ذره های خاک ( بعضی اوقا ت فواصل خیلی طولانی بخصوص در مورد خاکهای فقیر از نظر زراعی انتشار می یابد ) – آب – ابزارهای کشاورزی و حشراتی مانند هزارپاهای علف خوار انتشار پیدا کنند .

توسعه و موقعیت انتشار : این قارچها قسمتهای گرم سال را بصورت کلونی برای فعالیت خود ترجیح می دهند . دمای بهینه برای گسترش آنها 28 درجه سانتی گراد می باشد . این قارچها خاکهای شنی و اسیدی را ترجیح می دهند. گیاهان اختصاصی و حساس به این بیماری وقتی در معرض کمبود نیتروژن – فسفرو کلسیم قرار می گیرند و همچنین زمانی که در روزهای کوتاه و در معرض نور کم قرار می گیرند آسیب می بینند.
گونه های مقاوم به پژمردگی فوزاریومی گاهی نشانه های خفیفی از این بیماری را نشان می دهند. این امر زمانی رخ می دهد که اختصاصا" زخمهایی تو سط نماتدها ایجاد شده و یا خود گیاه در بخش ریشه در اثر خفگی آسیب دیده باشد.

روشهای کنترل:

شخم زدن : این روش در مراقبت بیماری تاثیر گذار نمی باشد . بنومیل یا تیوفانات متیل بعضی اوقات برای این گیاه توصیه می شود . ارزش مراقبت در مورد این بیماری به دلیل بدست آوردن محصول سالم بسیار حائز اهمیت است. بهمین دلیل در هنگام شخم زدن و یا بعد از آن انتقال گیاهان آلوده و ته مانده های محصولات می تواند یکی از راههای کنترلی موثربرای این بیماری محسوب گردد.

یکی از راههای تکثیر محصول استفاده از قلمه می باشد به همین دلیل برای جلو گیری از آلوده شدن گیاهان جدید بایستی از قلمه سالم استفاده شود.

روشهای ژنتیکی یکی از راههای قابل قبول برای کنترل این بیماری می باشد. خیلی از واریته های مقاوم به این بیماری در اثر افزایش مقاومت در آنها آسیب دیده اند.پیوند زدن پایه هایی که
آنها را آلوده کرده است می تواند در مقابل قارچ فوزاریومPyrenochaeta lycopersici  ازخود مقاومت نشان دهند .

وقتی که گونهء حساسی از این گیاه ترجیح داده می شود و یا هیچ گونهء مقاومی برای پرورش دهنده گوجه فرنگی ارائه نمی شود می توان با ضدعفونی خاک و یا کندن پیوندها بیماری را کنترل نمود. ضدعفونی همیشه بطور کامل موفقیت آمیز نمی باشد بلکه وابسته به سموم تدخینی است که برای ضدعفونی بکاربرده می شود و بایستی تمام پیش گیریها قبل از ضدعفونی صورت گیرد چرا که از آلودگی مجدد به قارچ جلو گیری شود .
اگر تمام مراقبتها به خوبی انجام گرفت باشد انجام ضدعفونی در آخر یک فصل صورت می گیرد.

از بهترین سموم تد خینی که برای ضدعفونی خاک استفاده می شود می توان به کلروپیرین و متیل بروماید و مخلوطی از هر دو سم اشاره نمود. برای حفاظت از محصولات زراعی برخی از محققان ( نویسندگان ) توصیه می کنند که روی سطح خاک بعد از ضدعفونی کاملا" پوشیده شود

تا از آلودگی مجدد به قارچ جلوگیری گردد. ( این موضوع در مورد خاکهای فقیر اندازه گیری شده است ) علاوه بر خاک - تجهیزات و وسایل کشاورزی و تانکهای حاوی مواد غذایی محلول

و مواد غذایی محلول برای تغذیه گیاه که بطور دوره ای انجام می شود بایستی ضدعفونی گردد.
برای انجام این کار بایستی از فرمالدهید محلول 3 درصد و یا از بلیج برای ضدعفونی استفاده کنیم همچنین از این سموم برای ضدعفونی لایه های زیرین خاکهای فقیر نیز استفاده می شود.

علاوه بر آن توصیه می شود که از اضافه کردن بیش از حد فسفر و منیزیوم جددا" خودداری شود و مقدار نیتروژن بیشتری نسبت به آمونیاک به خاک افزوده شود که این روشها می توانند باعث محدود کردن فعالیت و تاثیر گذاری پژمردگی فوزاریومی گردد.